^{دوست ندیدم}

به تیره بختی خود کس ندیدم و نه شنیدم

ز بخت تیره خدایا چه دیدم و چه کشیدم

برای گفتن با دوست ، شکوه ها به دلم بود

ولی دریغ که در روزگار ، دوست ندیدم

دگر نگاه امیدی به سوی هیچ کسم نیست

چرا که تیر ندامت بدوخت چشم امیدم

به غیر دام ندیدم به هر کسی که شدم رام

دگر چو طایر وحشی ز آب و دانه رمیدم

رفیق ، اگر تو رسیدی سلام ما را برسانی

که من به  اهل وفا و مروتی نرسیدم

منی که شاخه و برگم نصیب برق بلا بود

به کشتزار طبیعت ندانم از چه دمیدم

یکی شکسته نوازی کن ای نسیم عنایت

که در هوای تو لرزنده تر ز شاخه^ء بیدم

ز آب دیده چنان آتشم کشید زبانه

که خاک غم به سر افشان چو گردباد دویدم

گناه اگر رخ مردم سیه کند ، من مسکین

به شهر روسیهان ، روی سپیم

چرا  تو ای شکسته دل خدا خدا نمی کنی

خدای چاره ساز را چرا صدا نمی کنی

به هر لب دعای تو فرشته بوسه می زند

برای درد بی امان چرا دعا نمی کنی

به قطره قطره اشک تو خدا نظاره میکند

به وقت گریه ها چرا برا خدا گریه نمی کنی

سحر به باغ ناله ها مراد دل دوا نمی کنی

به نیمه شب چرا لب به ناله وا نمی کنی

دل تو مانده در قفس جدا ز آشیانه ها

پرنده اسیر را چرا رها نمی کنی

روز تنهایی

روز تنهایی ، ترا تنها همی جویم

عطر تو از بوی گلها در چمن بویم

بهر دیدارت به کویت می زنم امشب

چشم ها را ز شک چشمم پاک می شویم

گر ترا از من خوشایندی نیامد هیچ

من ولی در روبرویت باز می کنم

گر تو من را بی وفا خوانی وفادارم!

من ترا ای یار من ! بس با وفا گویم

هر که از عشقم بتو پرسید من گفتم

عشق پاکت را بدان دارم ترا پویم

زحمتت کم کن برو از دفترم «  دیدار»

من پیرم نگه کن بر سپید مویم